نابودی زمین پس از زنبورها

نابودی زمین پس از زنبورها

به تازگی در یک حرکت بی سابقه، هفتصد دانشمند و استاد کشاورزی در فرانسه، کمپین نجات زنبورهای عسل که به دلیل استفاده از آفت کش ها در معرض نابودی و انقراض هستند، راه اندازی کرده اند؛ آفت کش ها بر روی گل ها و گیاهانی که زنبور از آن تغذیه می کند، پاشیده می شود تا جایی که منجر به کاهش قابل توجه جمعیت زنبورهای عسل شده است.
تعدادی از اساتید و صاحبان صدها شرکت جهانی خواستار تحرک و تلاش برای جلوگیری از انقراض زنبورها هستند و نام «هفته ی گل ها برای زنبورها» را روی این پروژه گذاشته اند. بنا بر این طرح، کشاورزان گل هایی را فقط مخصوص زنبورها و بدون استفاده از آفت کش ها می کارند تا زنبورها این حشرات مهم در سیاره ی زمین منقرض نشوند.
این نخستین بار نیست که دانشمندان درباره ی خطر انقراض زنبورهای عسل هشدار می دهند. انیشتین گفته بود: «اگر زنبورهای عسل بمیرند، زندگی روی زمین بیش از چهار سال طول نخواهد کشید».

سخن انیشتین بر اهمیت زنبورها در زندگی نوع بشر تأکید می کند. این در حالی است که بسیاری از ما زنبورها را ماشین های تولید عسل می دانیم و از نقش قابل توجه آنها در ادامه حیات روی کره زمین غافلیم.
بنا بر این گزارش، زنبور عسل، یکی از مهمترین گرده افشان های گیاهان زراعی است که غیر مستقیم تولید یک سوم غذای جهان را بر عهده دارد. این حشره نقش مهمی در تلقیح گیاهان دارد. برای مثال از ۲۴۰۰۰ نوع گیاهی که در آمریکا می روید، زندگی سه چهارم آن ها به زنبورهای عسل وابسته است.

اگر آنچه را انیشتین گفته، بپذیریم کمی جای نگرانی وجود دارد، زیرا در سال های اخیر، جمعیت زنبورهای عسل به شکل قابل توجهی کاهش یافته است. زنبورهای کارگر برای جمع آوری گرده و شهد گل ها از کلنی ها خارج می شوند و هرگز بازنمی گردند.
پس از مدت کوتاهی در کندوها فقط تعداد کمی زنبور می ماند؛ تعدادی زنبور کارگر و ملکه که عملا کاری نمی توانند انجام دهند و این چنین عمر کندوها به پایان می رسد. از این پدیده با نام «فروپاشی کلنی» یا Colony Collapse Disorder یاد می شود.